افزایش هزینههای زندگی، خرید کالاهای اساسی را برای شماری از خانوادهها دشوار کرده است. شهروندان میگویند با ثابت ماندن یا کاهش درآمد، بالا رفتن قیمت مواد غذایی، کرایه خانه، هزینه رفتوآمد و سایر نیازهای روزمره، آنان را وادار کرده است تا از برخی خواستهها و حتی نیازهای ضروری خود صرفنظر کنند.
در بازارهای کابل، شماری از خریداران میگویند نسبت به گذشته با مقدار کمتری خرید به خانه برمیگردند. برخی خانوادهها نیز برای مدیریت هزینهها، خرید لباس، میوه، گوشت و سایر کالاهای غیرضروری را کاهش دادهاند.
لیلی که یکیاز دانشٲموزان است میگوید:
«قبلاً با پولی که داشتیم میتوانستیم چند قلم جنس بخریم، اما حالا همان مقدار پول برای چند قلم محدود هم کافی نیست. مجبوریم بعضی چیزها را کمتر بخریم یا اصلاً نخریم.»
نزاهت یکی از باشندهگان شهر است وی میگوید:
«بیشتر درآمد ما صرف مواد غذایی و کرایه رفتوآمد میشود. برای لباس، تفریح و بعضی نیازهای دیگر تقریباً چیزی باقی نمیماند.»
در کنار خانوادهها، فروشندگان نیز از کاهش توان خرید مشتریان سخن میگویند. آنان میگویند برخی مشتریان اکنون بیشتر به دنبال کالاهای ارزانتر هستند و مقدار خریدشان را کاهش دادهاند.
محمد امین که یکی از فروشندهگان است وی میگوید:
«مردم بیشتر قیمت میپرسند و بعد تصمیم میگیرند که بخرند یا نه. بعضیها هم به جای یک کیلو، مقدار کمتر میگیرند تا هزینهشان کمتر شود.»
اقتصاددانان و کارشناسان اجتماعی میتوانند درباره پیامدهای کاهش قدرت خرید، تأثیر آن بر وضعیت خانوادهها و راههای حمایت از اقشار کمدرآمد توضیح دهند.
در میان این فشارهای اقتصادی، شهروندان خواستار ایجاد فرصتهای کاری، افزایش درآمد و اقداماتی برای کاهش فشار هزینههای زندگی هستند.
گرانی تنها قیمت کالاها را تغییر نمیدهد؛ بلکه میتواند انتخابهای روزمره خانوادهها را نیز محدود کند؛ انتخابهایی که برای بسیاری از مردم، حالا میان «نیاز» و «توان خرید» تعیین میشود.
عایـشه خالد /سیـتی نیـوز
