یک بانوی کشور که در سنین کودکی به ازدواج اجباری تن داده شده، از سالها محرومیت، فشارهای روانی و از دست رفتن فرصتهای زندگیاش روایت میکند؛ تجربهای که به گفته او مسیر آیندهاش را بهطور کامل تغییر داده است.
این زن که برای حفظ هویت با نام مستعار «مرسل» معرفی میشود، میگوید در ۱۴ سالگی بدون رضایت و آگاهی کافی به ازدواج وادار شد. به گفته او، در آن زمان هنوز درکی از مسئولیتهای زندگی مشترک نداشت و آرزو میکرد به تحصیل ادامه دهد و دوران کودکی خود را تجربه کند.
مرسل میگوید پس از ازدواج با محدودیتهای گسترده و فضای سختگیرانه در خانواده همسر روبهرو شد و سالها تحت فشارهای روحی و روانی قرار داشت. او میافزاید که از ادامه آموزش، مطالعه و بسیاری از انتخابهای شخصی محروم شده و بخش عمدهای از مسئولیتهای خانه نیز بر عهده او گذاشته شده بود.
به گفته وی، نبود حمایت کافی از سوی اطرافیان و تداوم رفتارهای تحقیرآمیز، زندگی را برایش دشوار ساخته و باعث شده احساس کند بسیاری از فرصتهای مهم زندگی خود را از دست داده است. با این حال، او همچنان امیدوار است بتواند برای خود و فرزندانش آیندهای بهتر رقم بزند.
در همین حال، شماری از فعالان حقوق بشر و نهادهای مدافع حقوق زنان میگویند کودکهمسری و ازدواجهای اجباری همچنان از چالشهای جدی اجتماعی در افغانستان به شمار میرود. به باور آنان، این پدیده میتواند دختران را از آموزش، رشد فردی و بهرهمندی از حقوق اساسیشان محروم سازد و پیامدهای درازمدتی بر زندگی آنان بر جای بگذارد.
آگاهان اجتماعی تأکید میکنند که افزایش آگاهی عمومی، حمایت از حق آموزش دختران و تقویت برنامههای آموزشی برای خانوادهها، از مهمترین راهکارهای کاهش کودکهمسری و حمایت از حقوق کودکان در جامعه است.
