امروز، بیستوچهارم جوزا، روز مادر است؛ روزی که تقویم به احترام مهربانترین واژه جهان مکث میکند و دلها به یاد سرچشمه عشق، لبریز از سپاس میشوند.
مادر، تنها یک نام نیست؛ داستانی است از ایثار، فصلی از مهربانی و آغازی برای تمام زیباییهای زندگی. او نخستین آغوش امن، نخستین معلم عشق و نخستین پنجرهای است که انسان از آن به جهان نگاه میکند.
پیش از آنکه راه رفتن را بیاموزیم، دستهای او تکیهگاه ما بودند؛ پیش از آنکه سخن گفتن را بدانیم، نگاهش زبان محبت را به ما آموخت. مادر، همان دعای خاموشی است که در تاریکی شبها برای روشنایی فردای فرزندانش به آسمان میرود.
اگر عشق را بتوان دید، در چشمان مادر است؛ اگر صبر را بتوان لمس کرد، در دستان مادر است؛ و اگر فداکاری را بتوان معنا کرد، در تمام لحظههای زندگی مادری نهفته است. او شمعی است که میسوزد تا خانه روشن بماند، بارانی است که بیمنت میبارد و خورشیدی است که گرمایش را از هیچکس دریغ نمیکند.
روز مادر، تنها یک مناسبت نیست؛ فرصتی است برای قدردانی از قلبهایی که بیوقفه برای ما تپیدهاند، از دستانی که خستگی را به جان خریدهاند و از لبخندهایی که پشت هزاران رنج پنهان ماندهاند.
در این روز، شاید هیچ هدیهای ارزشمندتر از یک سپاس صمیمانه نباشد؛ هیچ گلی زیباتر از احترام و هیچ جملهای دلنشینتر از این نباشد که بگوییم: «مادر! حضورت زیباترین نعمت زندگی ماست.»
بیستوچهارم جوزا، روز تجلیل از زنانی است که عشق را معنا کردند، رنج را به امید تبدیل نمودند و با مهر بیپایان خود، جهان را جای بهتری برای زیستن ساختند.
روز مادر مبارک؛ بر تمام مادرانی که با قلبهای بزرگشان، زیباترین قصههای زندگی را مینویسند.
