استفاده اصطلاحی کلمه یا عدد ۴۲۰ در جامعه، بخصوص از سوی جوانان سرچشمه از کشور هند می گیرد، ریشهٔ این اصطلاح به سال ۱۸۶۰ میلادی برمیگردد؛ زمانی که در کشور هندِ تحت حاکمیت بریتانیا، قانون جزا تدوین شد.
در آن قانون، مادهٔ ۴۲۰ به جرم تقلب، فریب و کلاهبرداری اختصاص داشت. یعنی اگر کسی با دروغ، وعدهٔ جعلی یا نیرنگ، پول و مال مردم را میبرد، بر اساس همین ماده محاکمه میشد.
اما بخش جالب ماجرا از جایی آغاز شد که مردم این شماره را از فضای محکمه وارد زبان روزمره کردند، دیگر لازم نبود بگویند «فلانی کلاهبردار است»؛ فقط میگفتند: «مواظب باش، این آدم ۴۲۰ است!»
کمکم این عدد در سراسر منطقه مشهور شد؛ از هند و پاکستان گرفته تا افغانستان. تا امروز هم هرجا کسی با ظاهر خوب و نیت خراب پیدا شود، خیلیها به شوخی یا جدی میگویند: «باز هم یک ۴۲۰ پیدا شد!»
زندگی انسان ها با هزاران جمله و کلمه های عجیب احاطه شده است و یکی از جالب ترین آن همین اصطلاح ۴۲۰ می باشد که متاسفانه اکثر جوانان با ناآگاهی از تاریخ یا دلیل این کلمه آن را بارها مورد استفاده قرار می دهند.
شاه پور نایب زاده
