ترکیه و ارمنستان در سایه تحولات تازه منطقهای، بار دیگر در مسیر کاهش تنش و نزدیک شدن روابط قرار گرفتهاند؛ روندی که پس از حدود سه دهه سردی در مناسبات دو کشور، توجه ناظران سیاسی را به خود جلب کرده است.
در ماههای اخیر، اقدامهای اعتمادساز میان آنکارا و ایروان امیدها را برای عادیسازی روابط افزایش داده، اما این تلاشها تاکنون به بازگشایی مرزها یا برقراری روابط کامل دیپلماتیک منجر نشده است.
کارشناسان معتقدند آینده روابط دو کشور تا حد زیادی به روند توافق صلح میان ارمنستان و جمهوری آذربایجان وابسته است. با این حال، هنوز روشن نیست که آیا ترکیه و ارمنستان مایلاند روابط خود را مستقل از این پرونده پیش ببرند یا خیر.
در همین حال، ترکیه تمایل خود را برای بهبود روابط با ارمنستان، با احتیاط و به دور از هیاهوی رسانهای، نشان داده است؛ موضوعی که به دلیل حساسیتهای تاریخی و سیاسی همچنان با دقت دنبال میشود.
ریشه اختلافات میان دو کشور به رویدادهای سال ۱۹۱۵ بازمیگردد؛ زمانی که ارمنستان و شماری از تاریخنگاران میگویند شمار زیادی از ارامنه در جریان رویدادهای دوران امپراتوری عثمانی کشته شدند و از آن به عنوان «نسلکشی ارامنه» یاد میکنند.
در مقابل، ترکیه این عنوان را رد کرده و آن رویدادها را بخشی از یک تراژدی گسترده در جریان جنگ و درگیریهای آن دوره میداند.
ترکیه در سال ۱۹۹۱ استقلال ارمنستان را به رسمیت شناخت و در آغاز، مرز میان دو کشور باز بود، اما روابط دیپلماتیک رسمی برقرار نشد. سرانجام در سال ۱۹۹۳، آنکارا در حمایت از جمهوری آذربایجان و در جریان جنگ قرهباغ، مرز خود با ارمنستان را بست.
اکنون با تغییر شرایط منطقهای و افزایش تماسهای دیپلماتیک، تلاشها برای کاهش تنش و بازسازی روابط میان دو همسایه وارد مرحله تازهای شده است.
